Het is ochtend. De verjaardag is gisteren geweest. De brief is gisteren aangekomen. De uitnodiging om een wijk te leiden. De cadeaus waren leuk, maar de brief was het beste van alle cadeaus. Ik sta te popelen om weg te gaan. Naar Kuru, de hoofdstad van Salutalem. Iedereen die een nieuwe wijkleider wordt, krijgt met behulp van loting, die in Kuru plaatsvindt, een wijk toegewezen.

Toen de zon opging, vertrok ik naar Kuru. Mijn ouders hadden een paard gehuurd

wordt  vervolgd....

Ik ben geboren in Dordan, een dorp in zuid-Salutalem. Salutalem is een arm land. Daar heb ik tot mijn 1e gewoond, daarna ben ik naar een steenrijk land, Pecunia, gegaan. In Salutalem is het warm, met veel arme sloppenwijken, en arme boerenakkers. De mensen zijn er in principe aardig, maar doordat ze zo arm zijn verslecht hun karakter. De kinderen gaan niet naar school, de ouders hebben geen hulp te bieden aan hun kinderen, zodat het allemaal moeilijk gaat. Pecunia daarintegen heeft een koud klimaat, veel dure straten met gouden stoeptegels, en het zit vol van de kristal-mijnen. De mensen spreken Pecuniaans, en zijn meestal aardig maar gierig. De meeste kinderen leiden gewoon een rijk leven; speelgoed van kristal, huizen met mooie ramen, maar het karakter is verwend. Vandaar ook dat ik maar moeilijk heb kunnen aarden in Pecunia. Toch is het nog altijd beter dan in Salutalem.

Je moet weten dat in Salutalem het ouderwetse regeer-een-wijk-stelsel geldt; elke persoon die kan lezen, schrijven, ouder dan 12 jaar is en niet een slecht geweten heeft, mag een wijk leiden van het land. Toch zijn er maar weinig mensen in Salutalem die aan die criteria voldoen. De mensen hebben immers meestal geen school of opleiding gehad en kunnen niet schrijven.

Toen ik dertien werd, kreeg ik een brief van de Salutalese Regering. Ik zou een wijk mogen leiden, als ik nu naar Pecunia kom. Dat is de opening van mijn verhaal.